Friday, 25 December 2020

एक होता ठोंबा...

 # # # # #

तर त्याचं असं झालं, की एक होता ठोंबा. 

ठोंब्याचं झोपेच्या बाबतीत नेहेमीच रडगाणं. सशाची झोप म्हणतात तशी ठोंब्याची झोप होती.  झोप म्हणून ती कशी यायचीच नाही. आणि आली तरी कधी जाग येईल नेम नाही. वारसाहक्काने मिळालेले बीपी, अँक्झायटी इ. तर होतेच. तर त्यादिवशी ठोंबा आपला थकून भागून रिसर्च आर्टिकल्स वाचून, एक्सपेरीमेंट्स करून रात्री १ वाजता त्याच्या पीजी वर आला. आशादीदी ने मोठ्या काळजीने ठोंब्याची सवय ओळखून बिसलेरी, इस्त्रीचे कपडे, इ ठोंब्याच्या रूम मध्ये ठेवले होते. 

तर नेहेमीप्रमाणे ठोंब्याने हात पाय तोंड धुतले, स्टीम घेतली (गो कोरोना गो), मोबाईल इ. इससेन्शियल्स सॅनिटाईज करून घेतले, आणि बेडवर पडला. इंदोरची ऑक्टोबर मधली रात्र. त्यातून निपाणिया सारखा सिटी आऊटस्कर्ट चा एरिया, थंड सुखद हवा सुटली होती. नेहेमीचे लेट नाईट सोशल मीडिया रिच्युअल्स होता होता ठोंब्याला कधी नव्हे ती झोप आली. ठोंबा खुश झाला. मोबाईल लांब ठेऊन दिला (रेडिएशन्स… यु नो..!!!).  आणि खिडकीतून येणाऱ्या थंड हवेच्या झुळुकेत झोपणार इतक्यात एक डास गुणगुण करीत कानाजवळून गेला. संभाव्य धोक्यासाठी खबरदारी म्हणून ठोंब्याने दुसरी उशी डोक्यावर घेतली तितक्यात एक डास पाठीला चावला आणि घात झाला. डोळ्यावर आलेली सुखकारक झोप हळू हळू उतरायला लागली, ती कायम ठेवण्याचा प्रयत्न ठोंब्याने केला आणि कूस बदलून झोपला. 

थंडगार हवेची झुळूक खिडकीतून येत होती आणि शरीर विश्रांतीचा अनुभव घेत होतं. खिडकीला जाळ्या असल्याने ठोंबा अगदी निर्धास्त होता, असेल एखादा डास असा एक दिलासा मनाला देऊन त्याने विचार सैल सोडले, तशी हळू हळू स्वप्ने तरळू लागली. आणि अचानक पायाला आणखी एक डास कचकचून चावला, आणि ठोंब्याची सुखनिद्रा भंगली. फ्रस्ट्रेशन आलं, तसं झोप उतरायला लागली, आणि थोड्याच वेळात ठोंब्याला जाणीव झाली कि बंद डोळ्यांच्या मागे आपण टक्क जागे आहोत. डोळे उघडायला हरकत नाही. आणि शेवटी ठोंबा बेडवरुन उठून डासांच्या विरोधात लढायला सज्ज झाला. प्रथमतः लाईट लावली. तसा तो लख्ख प्रकाश डोळ्यांना खुपायला लागला आणि त्याला अजूनच अलर्ट व्हायला झालं. फ्रस्ट्रेशन लेवल मॅक्स झाली तसं मग त्याने नेहेमीच्या सवयीने जागरणाची मानसिक तयारी केली. लाईट मध्ये मच्छर कमी होतात हा स्वानुभव. ठोंब्याने पहिलं तर कॉइल, फास्ट कार्ड, ओडोमोस अगदी कसलीच हत्यारं नव्हती. हे युद्ध आता केवळ मुत्सद्देगिरीच्या जोरावर लढायचं होतं. 

लाईट असल्याने डासांचा आतंक कमी झाला होता. एकच उपाय म्हणजे लाईट चालू करून झोपणे. सेन्सिटिव्ह झोपेच्या ठोंब्यासाठी हे कर्मकठीण. मग यूट्यूब वर एकामागून एक जुनी गाणी लावली तसतसं मग डोक्यातला ताण मऊ पडत गेला. जुनी गणीच अशी लिरिक्स प्रधान. एकेका शब्दांत गुंतून जायला लावणारी गाणी. असं वाटतं किती विचार करून लिहिलं असावं... "तू तू है वही दिल ने जिसे अपना कहा" सुरू झालं आणि यूट्यूब प्लेलिस्ट मोड वर गेलं.

 साधारण हे सगळं तासएक भर चाललं असेल. मग ठोंब्या जांभया द्यायला लागला. डासांचा जोर एव्हाना कमी झालाच होता. 

मग सावकाश ठोंब्याने पाठ टेकली आणि उद्या डास युद्धाची सर्व हत्यारे विकत आणायची ठरवत त्या सुखकारक विचारात कधी झोपी गेला ते त्याचं त्यालाच कळलं नाही...

No comments:

Post a comment

एक होता ठोंबा...

 # # # # # तर त्याचं असं झालं, की एक होता ठोंबा.  ठोंब्याचं झोपेच्या बाबतीत नेहेमीच रडगाणं. सशाची झोप म्हणतात तशी ठोंब्याची झोप होती.  झोप म...